ตอนที่สามสิบ "จากนี้..ไม่จาก"
เรากำลังจะย้ายห้องล่ะ ในที่สุดผมกับเฟิร์สก็ทนอยู่ที่นี่ครบตามสัญญา 6 เดือนซะที ไม่ใช่ว่าที่นี่มันไม่ดีหรอกนะครับ ที่ผมยิก ๆ อยากออกเนี่ย ก็เพราะมันไม่มี internet ให้ผมใช้แค่นั้นเอง ทำให้คนติดเกมส์ติดเน็ทแบบผมเนี่ย แทบคลั่งเลยล่ะ
แล้วเราก็เลยไปดูห้องเช่าใหม่ห้องหนึ่ง แถว ๆ ซอยลาดพร้าว 107 เลย ม.RBAC เข้าไปนิดนึง ประมาณซอยที่ 9 เป็นบ้านทรงไทยสองชั้น มีห้องให้เช่าทั้งหมดแค่ 14 ห้องเอง เราเลือกห้องหมายเลข 7 ล่ะ นอกจากผมกับเฟิร์สจะชอบเลขนี้แล้วห้องนี้ยังเป็นห้องที่สวยที่สุดอีกด้วย ห้องอยู่ชั้นหนึ่งติดทางเข้า หน้าหน้องเป็นลานกว้าง ๆ ปูด้วยกระเบื้องปูพื้นสีน้ำตาลแดง มีบ่อปลาและน้ำพุสวย ๆ อยู่ข้างหน้า วิวดีมาก ๆ แม้ภายในห้องจะไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ แต่โดยรวมแล้ว เราชอบที่นี่ เพราะมันตอบโจทย์ที่เราต้องการหลายข้อเชียว เช่นผมสามารถติด ADSL ได้เอย ความเงียบสงบภายในบ้านเอย โอ๊ยย เยอะแยะ ทำให้เราตัดสินใจที่จะย้ายมาอยู่ที่นี่ในอีกสองอาทิตย์ข้างหน้า
ผมนอนกลิ้งไปมาอยู่บนเตียงอย่างมีความสุข อีกแค่สองอาทิตย์เท่านั้น ผมก็จะจากห้องนี้ไปแล้ว พอคิดอย่างนี้ บางทีใจก็หายเหมือนกันนะ ความทรงจำดี ๆ ส่วนหนึ่งของเราจะถูกทิ้งไว้ที่นี่ ความทรงจำดี ๆ ในบางวันที่เรานอนกอดกันบนเตียงนี้ ความทรงจำที่เรานอนอ่านหนังสือให้กันฟัง เล่าเรื่องไร้สาระให้กันฟัง จะถูกทิ้งไว้ ในห้องนี้อย่างเดียวดายไปตลอดกาล
ผมหันหน้าไปทางระเบียง พูดขึ้นเบา ๆ
"เศร้าจังนะคะ .. เฟิร์ส"
เงียบ .. ไม่มีเสียงตอบรับได ๆ กลับมา.. จริงสิ อาทิตย์นี้เฟิร์สไม่อยู่ห้องนี่นา
เธอกลับไปเยี่ยมแม่ ป๊า และน้องสาวคู่แฟดของเธอที่สุราษฯ กว่าจะกลับก็อาทิตย์หน้าโน่น เฮ่อ .. ต้องนอนกอดหมอนข้างเย็น ๆ ตั้งสองอาทิตย์เลยเหรอเนี่ย แย่จัง ..
พองาน ICT Expo จบลง ก็ทำให้งานของผมจบลงไปด้วย ดีเหมือนกันตั้งใจจะพักสักเดือนนึงอยู่แล้ว แต่ช่วงนี้ก็มีงานพริตตี้ งานพิธีกร เข้ามาอยู่ตลอด ทำให้ไม่ต้องอดตายเอา อ้อ .. บอกไว้อย่างนึง อย่าคิดว่าผมหรือเฟิร์สเป็น พริสตี้ นะครับ พอดีเฟิร์สเค้ามีน้อง ๆ ที่เป็นพริตตี้เยอะน่ะครับ เราก็แค่หางานให้น้อง ๆ ทำกัน หักค่านายหน้ากันนิโหน่ยย แต่พองาม ก็อยู่ได้แระ ^^
เฮ่อ .. เบื่อจัง ไม่มีอะไรทำเล๊ยยย ..
นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่คบกันมา ที่เราห่างกันขนาดนี้ ปรกติเราจะอยู่ด้วยกันตลอด พอมาห่างกันอย่างนี้ ทรมานใจจัง ทำให้รู้เลยว่าตัวเองรักเฟิร์สแค่ไหน แต่เฟิร์สสิ จะคิดถึงกันบ้างมั๊ยนะ ไม่รู้ป่านนี้แอบไปเที่ยวกับหนุ่ม ๆ ที่ไหนแล้ว ... คิดถึงจัง 4โมงเย็นแระ โทรหาดีกว่า
"อะโหล ๆ ท่านคือผู้โชคดี ได้รับ ..." ผมเริ่มต้นอย่างอารมณ์ดี"ให้ว่องเลยพี่ อย่าเพิ่งลีลา เรื่องสำคัญรึเปล่า ยุ่งอยู่" เฟิร์สตัดบทเสียงเฉียบ"ง่ะ .. พี่แค่คิดถึงอ่าาา .. สำคัญพอป่ะคะ" ผมกระพริบตาปริบ ๆ
"คร่าา .. สำคัญค่า แต่เฟิร์สต้องวางสายแล้ว ... "
ก่อนที่เฟิร์สจะพูดต่อ ผมได้ยินเสียงผู้ชายลอดเข้ามาทางโทรศัพท์
"ป่ะเฟิร์สเร็วเข้า .. ได้ตั๋วละ"
......
.........
เห ... เสียงใครหว่า ...
ผมเงียบไปแป๊ปนึง ก่อนจะพูดขึ้น
"เฟิร์ส .. จะดูหนังกับใครคะ" พยายมเข้นเสียงเข้มสุดฤทธิ์
"กะป๊า.. จะคุยด้วยเลยมั๊ย ..ฮึ่ย ๆ ๆ ๆ วางแระนะ"
"เฟิร์ส .. ขืยังช้าอย่างนี้ แม่กับป๊าไม่รอแล้วนะ" คราวนี้เสียงแม่ลอดเข้ามาบ้าง
"พี่ชาย .. เฟิร์สวางนะคะ หรือจะคุยกับแม่อีกคน" เธอแหวใส่ผม
"อ่ะจ๊าาา ๆ ๆ ขอโทษนะคะ" ผมวางสาย
กระพริบตาปริบ ๆ อีกครั้ง ... เศร้า
ตีห้าแล้ว ขณะที่ผมนอนกอดหมอนข้างบนเตียงอุ่น ๆ อยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
"ใครกัน"
นี่คือความคิดแรกสุดที่ผุดขึ้นมา อีกหนึ่งอาทิตย์กว่าเฟิร์สจะกลับมา แถมห้องนี้ก็ไม่มีใครรู้จักด้วย เป็นไปไม่ได้เลยที่ใครจะมาเคาะประตูตอนตีห้า .. แม่บ้านเป่าเนี่ย -"-
"ก็อก ก็อก ก็อก"
เสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง ผมพรวดพราดลงจากเตียงอย่างแผ่วเบา เอาแก้มยุ้ย ๆ ไปแนบประตูห้องที่นิ่งสนิท เพื่อรับฟังความเคลื่นไหวข้างนอก หูไม่ได้ฟาดแหะ เสียงเคาะประตูจริง ๆ ด้วย ผมตะโกนตอบดีกว่ามะ
"ไม่มีใครอยู่ .. ไม่มีใครอยู่ครับ" น่าน -"-
ก้ไม่รู้จะตอบยังไงนี่นา ^^' ผมได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักจากหน้าห้องดังเข้ามา
"พี่ชาย ... เฟิร์สเองค่ะ"
><~ เป็นไปไม่ได้ เฟิร์สกลับอาทิตย์หน้านี่นา หรือเราจะฝันไป
"ไม่เชื่อหรอก .. ปีศาจแร็คคูน ปลอมตัวมาใช่มั๊ยล่ะ บอกรหัสลับมาเลย"
เสียงฟากตรงข้ามหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง
"ฮ่าฮ่าฮ่า .. ปีศาจแร็คคูนที่ไหนจะสวยขนาดนี้" น่าน .. สมกับเป็นเฟิร์สจริง ๆ
"โอเค ๆ ๆ บอกรหัสผ่านก็ได้ รหัสผ่านนะคะ .. ไอ เลิฟ กิ้ว ค่ะ"
อา .. ไม่ใช่ปีศาจแร็คคูนปลอมตัวมาจริง ๆ ด้วย ตอนนี้หัวใจผมพองโต ยิ้มจนแก้มแทบปริเป็นโดเรมอนเลยทีเดียว
ผมเปิดประตูห้อง ..
กลับมาแล้วเหรอครับ
กลับมาแล้วค่ะ
อ่านตั้งแต่ตอนแรกที่นี่ครับ
เ จ้ า ช า ย ร อ ง เ ท้ า แ ต ะ25 เม.ย. 2549 เวลา 14:21 น.
เ จ้ า ช า ย ร อ ง เ ท้ า แ ต ะ
